Tatry z Wielkiej Rawki 180 km +

Czy z Wielkiej Rawki da się zobaczyć Tatry?

Z Wielkiej Rawki Tatry są widoczne bez potrzeby występowania ekstremalnych warunków refrakcyjnych. 

Najwyższe partie masywu, oddalone o około 160–180 km, wznoszą się ponad horyzont przy standardowej refrakcji atmosferycznej. Obserwacja ta ma charakter regularny i potwierdzona jest licznymi relacjami oraz dokumentacją fotograficzną.

Tatry oglądane z Wielkiej Rawki

Tatry sfotografowane w dzień, na godzinę przed zachodem słońca. 

Tatry oglądane z Wielkiej Rawki

Poniższe zdjęcie przypomina mi eksperyment z kuwetą. 

Zwróćcie uwagę na zniekształcony pas ciągnący się na pewnej wysokości przez całą długość Tatr. Kojarzy mi się ta sytuacja z prostym eksperymentem w kuwecie (opisanym na dole wpisu), w którym warstwowa struktura ośrodka generowała powstanie fałszywego obrazu.

Zmirażowane Tatry
Doskonale widoczny masyw Gerlacha w odległości 178 km
(ten najwyższy).

Miraże. Tatry widoczne – ale nigdy takie same

W efekcie partie Tatranskich szczytów widziane z warunkach mirażowych niemal nigdy nie wyglądają identycznie. Czasem są niskie, „przyklejone” do horyzontu i słabo wyodrębnione. Innym razem sprawiają wrażenie wyraźnie podniesionych, rozciągniętych pionowo lub pofalowanych. Zdarza się, że grzbiety wydają się oderwane od podstawy, a ich kontur ulega subtelnym, lecz zauważalnym deformacjom. 

Zdjęcie uchwyciło moment ciekawych miraży nad odległymi szczytami.

Najdalszymi szczytami oglądanymi z Wielkiej Rawki są Wielka Koszysta oraz Waksmundzki Wierch w odległości około 184 km. Zdjęcie uchwyciło moment ciekawych miraży nad tymi odległymi szczytami.

---

Tatry Niżne z Wielkiej Rawki
Góry, które nie chcą wyglądać jak góry.

---

Laboratorium:

Zimne powietrze jest gęstsze od ciepłego. To zasada, która wyjaśnia wiele zjawisk optycznych w atmosferze.

Refrakcja atmosferyczna NIE jest jednym załamaniem na horyzoncie

tylko ciągłym zakrzywianiem toru światła w ośrodku o zmiennym n .

Strefa silnego gradientu refrakcji:

W kuwecie:

• Na dole: gęstszy roztwór soli → większy współczynnik załamania n
• U góry: czysta woda → mniejszy n
• Na granicy nie ma ostrego „schodka”, tylko warstwa przejściowa, więc promień nie łamie się jednorazowo, tylko płynnie zakrzywia tor

Atmosferycznie:

• zimne, gęste powietrze przy ziemi
• cieplejsze, rzadsze powyżej
• → n maleje z wysokością szybciej niż normalnie

fot.2.  refrakcja w kuwecie
promień nie łamie się jednorazowo, tylko płynnie zakrzywia tor

Ten sam promień różne, załamania, różne odbicia

Tu robi się jeszcze ciekawiej, w pewnym miejscu:

• widać podwójną ścieżkę i „fałszywe dno” (wizualne zagięcie podłoża)
• pojawia się słabsze lokalne odbicie całkowite

Wiązka laserowa puszczona od prawej do lewej strony częściowo odbija się, zawraca i odbija się ponownie.

fot.1. w czystej wodzie promień biegnie prostoliniowo,
ponadto widać podwójną ścieżkę i „fałszywe dno”
(wizualne zagięcie podłoża).

Można powiedzieć że:

• nie ma jednego „kąta refrakcji”
• nie ma jednego „promienia ”
• jest ciągła trajektoria w ośrodku warstwowym

---

Zjawiska optyczne (miraże) w atmosferze — materiał edukacyjny UBC
Refrakcja światła w warstwach powietrza, miraże dolne i górne.

Warto zwrócić uwagę na ciekawą grafikę na tej stronie, która w przystępny sposób pokazuje, czym jest miraż górny.
https://www.eoas.ubc.ca/courses/atsc113/sailing/met_concepts/10-met-local-conditions/10f-optical-phenomena/

---

0

Data:	18.01.2026
Miejsce:	Wielka Rawka
Wysokość:	1304 m n.p.m.
Dystans:	Najdalej na zdj.: Waksmundzki Wierch / Wielka Koszysta - 184 km
Sprzęt:	Nikon D5300 + Sigma 150-500